Sauerland Weekend

20 – 22 augustus 1992

 

Dag 1: 20 augustus 1992

's morgens om 07.00 uur staan we met 13 KWC-ers klaar om naar Sauerland af te reizen. Voor de negende keer was door Bertus ter Steeg weer een buitenlandse fietstocht georganiseerd. Helaas voor het eerst kon hij zelf niet mee.

 

Na pakweg 4 uur rijden kwamen we aan in Fleckenberg, een dorpje op 2 km afstand van Schmallenberg, midden in Sauerland. Onze thuisbasis was, net zoals 5 jaar geleden, weer het voortreffelijke Gasthof Rohrig.

Toen we ons in het fietstenue gehesen hadden en de fietsen klaar stonden, konden we rond 12 uur aan de eerste kilometers over de Duitse heuvelen beginnen. Na 10 km kwam de eerste berg al. In Fredeburg begon een klim van ruim 4 kilometer. Hier was het dat al duidelijk werd wie de echte klimgeiten waren. Om iedereen maar eens te noemen: voorop was steeds Jan Beks te vinden in de onmiddellijke nabijheid van Aldert van Dijk. Op korte afstand van deze twee kwam in de regel een groepje met Hans van Putten, Gerard Kooiker, Harrie Strickers, Gerrit de Groot, Gerrit Eijlander en Wim Kooiker. Hierachter kwamen dan in de regel ondergetekende (Gerrit Schotman), Jan Junte, Jan van Achteren en Gerard van Holk. De achterhoede werd steeds beschermd door onze man in de auto Klaas Bos.

 

Nadat boven op de top gewacht werd tot de groep weer compleet was werd de afdaling ingezet. Helaas regende het toen iets zodat niet echt voluit gegaan kon worden. Met een droge weg was op deze brede en overzichtelijke afdaling een hoge snelheid mogelijk. Maar goed, dat zou nog wel komen. Na de afdaling kwam een klein klimmetje, gevolgd door een langere minder steile afdaling tot bij Remblinghausen, niet ver van Meschede. Hierna volgde een golvend landschap tot Dorlar werd bereikt. Hier was de eerste verrassing te vinden. Rechts af onder een tunneltje door en boem: een klim van een kilometer lengte en ruim boven de 10%. Na de bijna even steile afdaling een paar kilometer vlak en in Lochtrop links af een boerenweggetje op voor een volgende krachttoer. Er was slechts een probleem. Een helicopter was de weilanden aan het besproeien en de weg werd versperd door een vrachtauto. De Duitsers zijn hier echter zeer vriendelijk en de weg was in een wip vrijgemaakt. Na een stevige klim volgde een afdaling met een linke haakse bocht, maar iedereen had gelukkig zijn positieven goed bij elkaar.

 

Na een paar kilometer lichte afdaling kwam Eslohe in zicht waar we ons tegoed gedaan hebben aan koffie en overheerlijk gebak, zij het dat we enigszins gehinderd werden door de wespen.

 

Na een uurtje vervolgden we onze weg via Nieder- en Ober- Salwey gevolgd door een stevige klim en dito afdaling tot in Serkenrode. Het echte werk was inmiddels begonnen. De volgende klim bracht ons naar Oedingen en de daaropvolgende in Bracht. Vanaf hier was het licht golvend terrein tot we weer in Fleckenberg waren. In totaal zo'n 100 km gereden met een gemiddelde van ruim boven de 27. Hierna was het douchen, omkleden en aan tafel, gevolgd door wat gerstenat of ander vocht en voor de meesten bijtijds onder de wol.

 

De tweede dag.

Wat al door de weerprofeten was verwacht kwam uit: regen. Wat de eerste dag tot een incidenteel buitje was beperkt gebleven, was vanochtend soms motregen en soms echt regen. Wat nu? Fietsen lokte niet en domweg zitten wachten tot het droog zou worden (zoals ook voorspeld) ook niet.

Zwemmen dan. Van 5 jaar geleden werd herinnerd aan een overdekt zwembad in Schmallenberg.

In de auto's dus. Zwembroek en handdoek mee.

Na de grootste hindernis met passen en meten genomen te hebben (de kaartjesautomaat bij de ingang) werd een frisse duik genomen in het overdekte bad. Later toen het buiten bijna droog geworden was werd ook het buitenbad een Nederlands zwemparadijs, compleet met metershoge golven.

 

Om 12 uur was het zover droog geworden dat we besloten er een punt achter te zetten en om 1 uur was iedereen zover dat we al weer konden fietsen. Met het Gasthof was afgesproken dat we later de warme maaltijd konden nuttigen zodat er tijd genoeg over was om een flinke tocht te maken. In totaal deze dag een tocht van net over de 100 kilometer met een gemiddelde van ruim 26.

 

We vertrokken de eerste kilometers weer richting Schmallenberg, maar nu bleven we doorrfietsen tot in Winkhausen om hier links af te gaan, het Sorpedal in. Een klim van 11 kilometer, eerst geleidelijk maar na het laatste dorp steiler omhoog tot een hoogte van 700 meter. Een afdaling volgde van 9 kilometer tot in Siedlinghausen. Opvallend is het hoe veel goede en rustige wegen er in dit gebied te vinden zijn. Dit gold voor alle drie de dagen. Na een kort klimmetje het dorp uit volgde een afdaling langs het riviertje de Valme tot in Ramsbeck.

Wat sommigen al terloops te horen hadden gekregen werd nu bewaarheid. De bergwand waar we de laatste kilometers zo lekker langs afgedaald hadden, moest beklommen worden. Deze klim van zo'n 4 kilometer naar Wasserfall, met het pretpark “Fort Fun” was zeker geen pretje: continu 12 % stijgen vergde van iedereen een maximale inspanning. De snelheid op menige teller zat langdurig onder de 10 kilometer per uur.

Na de bedwinging van deze col van 1e categorie was het tijd voor een rustpauze, die een 10-tal kilometer verder gevonden werd in Elpe.

 

Na de rust werd de terugreis naar Fleckenberg begonnen. Met soms vals plat en soms wat meer klimmend werd Winterberg bereikt. Dit toeristische stadje in het hart van Sauerland lijkt wel een Nederlandse kolonie. In Winterberg begon al de laatste klim van de dag naar de "Kahler Asten", het hoogste punt van Sauerland. Op de top op 842 meter hoogte werd nog een groepsfoto gemaakt. De lange afdaling van bijna 30 kilometer naar de thuisbasis Fleckenberg was daarna een peulenschil.

Na het omkleden en douchen stond wederom een voortreffelijke maaltijd te wachten. Na een avondwandeling voor de een en een afzakkertje voor de ander kroop iedereen weer onder de wol.

 

De derde dag

Deze alweer laatste dag van de driedaagse bestond uit een aantal uren fietsen en daarna was een gezamenlijke maaltijd geregeld in het gasthof, Hierna zouden we weer huiswaarts keren.

Na het ontbijt stapten we om een uur of 10 weer op de fietsen. Vandaag werd een zuidelijke route genomen, zodat de eerste kilometers licht dalend verliepen. Na Saalhausen links af en de eerste klim diende zich al weer aan. Iedereen zat snel in het ritme en kwam goed boven. Helaas voelde Gerard van Holk zich niet zo lekker, zodat hij halverwege de klim in de ploegleiderauto plaats nam. Hij ontfermde zich hierna meteen over de video camera en was aan het eind van de dag een ervaren cameraman.

 

De afdaling van deze berg was voor velen een hoogtepunt. De meesten kwamen tot snelheden van rond de 80 kilometer per uur op deze zeer overzichtelijke, steile afdaling van de Ilberg met vrijwel geen overige weggebruikers. Hierna volgde een al even fraaie klim met vele haarspeldbochten en uitzichten via Oberhundem naar de top van de Stengenberg. De afdaling werd "en groupe" genomen, waarna een twintigtal glooiende kilometers volgden tot de rust in Raumland.

 

Onder het genot van koffie met gebak, zittend op het terras in het zonnetje, was het moeilijk om weer op te stappen. De laatste kilometers naar Fleckenberg bracht ons over een vlak stuk weg, waar we trouwens de eerste en enige lekke band hadden, tot in Aue.

De laatste berg, de Homberg, begint steil en wordt geleidelijk aan steeds makkelijker. Bovenop in het bos ligt Jagdhaus, een soort vakantiekamp voor de wat ouderen. De afdaling die dan volgt, eindigt voor de deur van het gasthof in Fleckenberg.

Deze laatste dag hebben we nog 75 kilometer gefietst, met een gemiddelde van net 26 per uur. Het totaal van deze drie dagen is bijna 280 kilometer.

Het zit er weer op. De fietsen worden voor de reis klaar gemaakt. Omkleden, de warme maaltijd en het afscheid. Onderweg krijgen we nog een paar stevige onweersbuien te verwerken, maar wanneer je in een auto zit is dat geen enkel probleem. 's Avonds om een uur of elf is iedereen weer gezond en wel terug op zijn bestemming.