Milaan - SanRemo

27 mei 2001

 

Vrijdag 25 mei, aan het eind van de middag arriveer ik, na 10 uur met de auto, ik op de Milano-Tangenziale en kom vast te zitten in een oneindige file. Mogelijk omdat ik een afslag naar de andere kant verwacht, mis ik de juiste afslag om naar het appartement van Paulo te rijden. Paolo en zijn vriendin Giovanna zijn zo vriendelijk om mij onderdak te verlenen, zodat ik op zondag deel kan nemen aan Milaan-SanRemo. Een klassieker over bijna 300 kilometer. Ik zal dit samen doen met Brian Tomlin, een Brit die al jaren in Italië woont.

 

Ik bel Paolo op en hij vangt mij op bij een van de volgende afslagen. Door vervolgens “blind” Paulo te volgen arriveer ik een kwartiertje later bij zijn appartement.

Italianen eten laat en ze hebben nog op mij gewacht met het avondeten. Op het menu staat onder andere inktvis en ik wordt voor de leeuwen geworpen. Het is wat elastisch, maar te eten, hoewel ik het niet snel zelf zou kiezen. Verder was er (natuurlijk) pasta.

 

Milaan-SanRemo is een rit in lijn en je eindigt dus op een andere plek dan waar gestart wordt. Dit logistieke probleem los ik op door op zaterdag de auto al naar SanRemo te brengen (gratis achter het treinstation) en met de trein terug te gaan naar Milaan. Brian is inmiddels ook gearriveerd. Op de fiets uit Turijn.

’s Avonds kunnen we onze startspullen al ophalen bij het Velodrome, waar op zondag de start is. Ook ontmoet ik daar diverse andere Nederlanders die ook (georganiseerd) deel zullen nemen.

 

Zondag de 27e:

We starten met 1200 anderen tegelijkertijd en meteen zit het tempo er flink in. Het is eigenlijk een soort race voor liefhebbers (cyclo-sportive). Een vrij bekend fenomeen in Italië, maar vrijwel onbekend in Nederland.

Het tempo lag dus hoog, maar door de grootte van de groep kan ik me vrij makkelijk handhaven in de eerste groep. Wel is het soms dringen en zijn er valpartijen. Minimaal 4 maal zie ik mensen op de straat liggen en eenmaal zelfs kan ik niet anders dan over de fiets van een gevallen fietser heen gaan.

Dit alles was op het vlakke gedeelte door de Po-vlakte.

 

Na Ovada wordt alles anders. We gaan dan klimmen en ik vermoed dat ik snel in de achterhoede zal zitten. Ook zal het rustiger worden en de politiebegeleiding zal bij de eersten blijven en voor mij verdwijnen. Het wordt voor mij dan een gewone toertocht.

In Ovada, aan de voet van de klim laat ik meteen de groep gaan. Ook Brian verdwijnt snel uit zicht. We beklimmen nu de Bric Berton. Ik ga verder in mijn eigen tempo en merk dat ik snel buiten adem ben. Kennelijk gaat het nog te snel. Ik moet diverse keren stoppen en honderden andere fietsers passeren mij. Ik vermoed dat ik ongeveer drie kwartier verlies op de eersten.

De afdaling die volgde was mooi, steil en goed te doen. Ik haal een top van 82,4 km/h. In de afdaling passer ik weer tiendtallen anderen en soms zelfs motoren. De afdaling is voor mij dan ook de beloning van de klim.

 

Als we langs de kust op de SS1 komen te fietsen is er een lichte rugwind. Kleine groepen formeren zich en de snelheid ligt nog steeds hoog. Meestal blijf ik bij de kop van dergelijke groepen en de eerste 50 kilometer langs de kust is voor mij ook het mooiste gedeelte van de rit.

De wind draait echter en de “capes” komen. Capes zijn beklimmingen over uitstekende rotsen die in zee steken. Het is nu iedereen voor zich en de snelheid is er uit. Mijn klimmen is niet goed en ik kan niet in een ritme komen. Veel fietsers halen me dan ook weer in, hoewel ik in de afdalingen weer veel goed maak.

 

De Cipressa is de laatste echte klim van de dag en daarna de Poggio, bekend als scherprechter in de profkoers. Ik zie een vers-water punt aan de voet van de klim en fris me nog even op. Eigenlijk valt die klim best mee, hoewel hij langer duurt dan ik had verwacht. Bovenop de Poggio bel ik Brian en geef door dat ik verwacht in enkele minuten te finishen. De afdaling gaat bijna door tot op de meet in SanRemo. Ik weet nog tempo te maken en haal nog een aantal medefietsers in. Ik zie 100 meter voor de finish Brian al staan (en hoor hem roepen), voor ik na 12 uur en 25 minuten finish in het gebouw van de bloemenveiling. Ik ben ongeveer op plaats 750 in het totaal geëindigd en als ongeveer 100e in mijn (recreanten) klasse.

 

Brian en ik drinken nog wat en eten wat pasta. Daarna op de fiets naar de auto en vervolgens naar het huis van Brian in Ivrea bij Turijn. Ik slaap die nacht bij Brian en kan hem zo mooi mee nemen.

 

De volgende dag vertrek ik weer naar Milaan, waar ik bij Paolo mijn spullen ophaal. Ik ga daarna door naar Zwitserland, waar ik in Agno aan het meer van Lugano op een camping een plek vind. De bedoeling was dat ik nog deel zou nemen aan de Ronde van Lombardije, maar ik voel me niet fit genoeg. Wel doe ik nog een tweetal ritten in de buurt van Lugano.

Op maandag was dat een “spinning” rit rond het meer en dinsdag een rustige rit naar de Monte Ceneri.

 

Op woensdag weer terug naar het koele Nederland