La Vuelta a Hollanda

29 augustus 2009

 

Jarig, zaterdag en toch fietsen? Ja, maar het is dan ook wel een heel speciale reden.

De ronde van Spanje (Vuelta) start voor het eerst buiten het Iberisch schiereiland en wel in Nederland. Om precies te zijn: op het TT-circuit van Assen.

Op dat circuit zal een tijdrit over 4,6 km gehouden worden en de volgende dag volgt een rondrit door Drenthe naar Emmen.

 

Reden voor de organisatie om een toertocht door Drenthe te organiseren, waarbij eerst een rondje over het circuit kan worden gefietst.

Het idee slaat aan en ruim 10000 fietsers gaan uiteindelijk van start. Iedereen krijgt voor aanvang een sensor die de tussentijden moet registreren.

 

Ineke brengt mij ’s morgens weg tot een km of 10 voor de start.

Als we de fiets van het dak halen barst een eerste plensbui los. Gelukkig duurt die niet lang en als ik op weg ga naar de start wordt het al snel droog. We moeten een grote hal in en daar krijg ik de sensor en wat etenswaar. Nu de hal weer uit, een tunneltje door en het circuit op. Het is enorm druk op het parcours en als ik een paar 100 meter heb gefietst zie ik de matten die de chip moeten registreren. Nu begint de tijdrit en ik versnel tot 30 a 35 km per uur. Sneller lukt niet want andere fietsers blokkeren de doorgang. Ik slalom door de groepen heen.

Ongeveer halverwege gaan de fietsers die al een volle ronde gedaan hebben van het circuit af en komt er meer ruimte. Nadat ik dat door heb (er staat niets aangegeven en ik kom bijna tot stilstand) kan ik verder (bijna) voluit fietsen, maar moet wel veel fietsers links of rechts inhalen. Op dit tweede stuk ligt de kruissnelheid zo tussen 42 en 46 km per uur.

 

Na een tijdje komt de mat alweer in zicht waar de chip geregistreerd moet worden. Voor mijn gevoel was het veel korter dan 4,6 km. Ik heb geen idee van een tijd, maar de profs zullen zeker sneller zijn. Toch jammer dat het zo druk was op de ronde.

 

Nog een half rondje over het circuit, door een opstopping heen aan het eind van het circuit en de toertocht kan beginnen.

De tocht gaat door vele kleine plaatsjes en een paar wat grotere. Vrijwel overal mogen we van de doorgaande wegen gebruik maken, in plaats van de fietspaden. Ik kan lekker doorfietsen en haal veel andere deelnemers in. Daar waar we wel van het fietspad gebruik moeten maken gaat het minder snel en blijf ik achter groepen hangen. Op de controles is het druk en moet er een stuk gelopen of heel langzaam gefietst worden. Er wordt eten (krentenbollen en bananen) en drinken (Vuelta-mineraalwater, sportdrank en geconcentreerde Aa-drink) verstrekt en de chips worden telkens weer geregistreerd.

Op het laatste deel zetten een paar racefietsers zich in mijn wiel en kunnen me zeker 10 km volgen terwijl ik toch 40 blijf fietsen.

 

Na ongeveer 4˝ uur ben ik terug (130 km) bij de startlocatie. Ik word nogmaals “gechipt” en lever de chip in. Ik ontvang een medaille aan een geelrood lint (de nationale kleuren van Spanje) voor het succesvol volbrengen van de tocht.

 

Ik kan nu aan het tweede deel beginnen: de rit naar huis. In verband met een afspraak om uit eten te gaan wil ik om 17 uur terug zijn in Zwolle. Het is nu half 2 en ik schat dat het 3 uur fietsen (inclusief pauzes) is. Dat moet dus kunnen en ik hoef Ineke niet te bellen om me op te halen. Het duurt een minuut of 10 voor ik de hal uit ben en maak daarna een flinke slinger over parkeerterreinen.

 

Ik kan op het eerste deel de route van de toertocht volgen naar het zuiden. De routebordjes zijn weg, maar ik weet de route nog. In Beilen is het even zoeken. Eerder op de dag mochten we over een stuk weg dat verboden was voor fietsers en nu vind ik een fietspad door heidevelden dat me naar Spier brengt. Het begint wel enorm te regenen en het is moeilijk om de weg te zoeken. Dit drukt het tempo wat.

Na Spier vind ik het Commissaris Cramer fietspad, waarmee ik over diverse fietspaden door natuurgebieden naar Echten kan.

 

Het is nu bekend terrein en ik ga over IJhorst. Ik overweeg of ik door Staphorst zal gaan (5 km slechte klinkerweg) of over Punthorst (een kilometer extra). Op het moment dat ik er uit ben om door Staphorst te gaan was het al te laat voor een andere keuze want de afslag naar Punthorst was ik ongemerkt al voorbij gegaan.

In Staphorst krijgt de vlagerige wind (west kracht 5 a 6) ineens vat op het deksel van de Quest. Deze vliegt ver weg, maar blijft nog hangen aan een afrastering van een weiland. Dat scheelt een hele wandeling. Tegen half 5 ben ik bij de Vechtbrug en om kwart voor 5 ben ik weer thuis.

In totaal 227 km.