Controlerit Duitsland

4 augustus 2012

 

In het voorjaar hebben Rick en ik met de auto een nieuwe 600 voorgereden. Deze gaat strak oostwaarts naar het Wesergebergte, niet al te ver van Hannover in Duitsland. Het plan was om deze route in juli met de fiets te gaan controleren. Door een poliklinische ingreep op de rug is het daar niet van gekomen en dit weekend was gereserveerd als reserve. De tijd heb ik dus, maar ik heb de afgelopen maanden nooit langere ritten gemaakt dan ongeveer 150 kilometer en om dan ineens dik 600 kilometer te gaan fietsen lijkt me wat veel van het goede. Maar helemaal niets doen is ook niet alles, dus maar een aangepast schema.

 

Om 10 over half 8 gaat de wekker en om 10 voor 9 vertrek ik. Rond een uur of 5 in de middag wil ik in Vriezenveen zijn voor de maaltijd en daarna nog weer op de fiets terug. Het zal zo tegen de 300 km kunnen worden.

Het is lekker weer en de eerste kilometers gaan vlot. Met de wind in de rug houd ik een kruissnelheid aan van ongeveer 37. De route gaat via Wythmen en Dalfsen richting Ommen. Even na Vilsteren zie ik voor mij een hoop kinderen met paarden. Ze komen uit een weide en ik vermoed dat ze naar de manege even verderop zullen worden gebracht. Het fietspad ligt hier op een dijk en even er vanaf om op de hoofdrijbaan verder gaan zal niet lukken. Ook inhalen lijkt geen optie. Het zijn zeker 20 paarden. Er hoeft en maar een te schrikken en wegrennen en de hele meute gaat in de draf. Ik blijf op eerbiedige afstand achter de groep fietsen.

Als het fietspad tot het wegniveau is gedaald stoppen de paarden bij een bosje en een van de begeleiders achter in de groep gebaart mij om er langs te gaan. Via het fietspad lijkt mij dat nog steeds link, maar ik kan nu zonder problemen op de hoofdrijbaan komen en ga zo ver mogelijk verwijderd van de groep er langs. Gelukkig gaat het goed.

 

Na Ommen wil ik via Beerze en Marienberg richting Gramsbergen. Hier kom ik het volgende obstakel tegen. De brug over het kanaal is verdwenen en er is een noodbrug voor fietsers en voetgangers gemaakt. Fietsend met de Quest kom ik er niet over. Er zitten wat haakse bochten in, maar lopend met de fiets gaat net. Hierna gaat het weer vlot en 10 kilometer verder ben ik in Duitsland. Meteen is het fietspad een stuk minder van kwaliteit, maar ook meteen bochtiger en smaller. Met de Quest gaat het net, maar iemand inhalen of een tegemoetkomer passeren is uitkijken.

 

Hier wil ik een omleiding proberen. De weg (en route) volgend gaat het via Itterbeck naar Uelsen steeds via het smalle fietspad. Maar als ik via Wilsum ga is het fietspad beter.

Ik ga na een kilometer of 4 links af. Na nog een klein klimmetje is het kilometers lang vals plat naar beneden, grotendeels over een redelijk fietspad. Bij Wilsum ga ik rechts af en na een leuke klim langs recreatiegebied “Wilsumer Berge” kom ik in Uelsen weer op de oorspronkelijke route terecht. Het blijkt 7 kilometer extra, maar wel een duidelijk verbetering van de route.

 

Ik volg nu 20 kilometer lang de geplande route tot Wietmarschen. De originele route maakt een grote boog noordelijk van Lingen om daarna ten oosten van de Eems naar het zuiden te gaan. De Eems is hier maar een doorsnee rivier, maar er zijn vrij weinig bruggen waar gebruik van gemaakt kan worden. Ik probeer nu de route ten westen van de Eems, om bij Emsbüren oostelijk te gaan. Dan kan ik mooi in Lohne een pauze nemen bij Gasthof Schnieders, dat wordt beheerd door een voormalig lange-afstands fietser. Dat is dan rond de 100 kilometer.

Het bezoek gaat helaas niet door. De tent gaat pas om 16 uur open, maar ernaast is een imbiss waar ik koffie kan krijgen. In het zonnetje neem ik hier maar een kwartiertje pauze.

 

Na vertrek is het op de eerstvolgende kruising wat zoeken om de juiste weg te vinden. Het is een wat leeg gebied met weinig plaatsen, dus verkeerd fietsen heb je niet meteen in de gaten en kost tijd (en kilometers). In Emsbüren, 13 kilometer verder vind ik de route over de Eems. Rondom de brug zijn volop werkzaamheden aan de gang, maar via de hoofdrijbaan kan ik er prima langs. Een aantal mensen uit de buurt staat op de brug te kijken naar wat er allemaal gedaan wordt.

Ik ga door en via Lünne ga ik naar Beesten, waar ik weer op de oorspronkelijke route terecht kom. Inmiddels is het half 2 en staan er 130 km op de teller. Ik heb nog 3½ uur om terug te gaan richting Vriezenveen. Dat zal ongeveer 85 kilometer zijn. Dat kost, inclusief wat pauze, een uur of drie en dan ben ik daar mooi op tijd.

 

Ik bekijk de kaart die ik meegenomen heb en vind een route die zuidelijk van de heenweg weer richting Nederland gaat. Ik noteer als route: Spelle-Salzbergen-Schüttorf-Bad Bentheim. Vandaar is het redelijk bekend.

Ik kan nu nog 5 kilometer van de route meenemen tot Schapen en daar richting Spelle. Bij Schapen is er meteen al rechtsaf de route naar Spelle en is er ook een tankstation waar ik wat drinken kan kopen.

In Spelle wordt geen vervolgroute aangegeven. Wel routes naar plaatsen waar ik niet naar toe wil of in de richting van snelwegen. 1 maal zie ik Salzbergen op een bord en volg dat maar. Een kilometer of 10 verder kom ik in Bexten. Hier is een splitsing en draait de weg naar rechts. Ik zie geen richting aangegeven en volg de weg. Ik kom door wat kleinere plaatsjes en een kleine 10 kilometer verder zie ik ineens weer de brug over de Eems waar de werkzaamheden waren. Dat is toch een stuk noordelijker dan ik wilde. Ik raadpleeg weer de kaart en zie dat ik na Bexten noordelijk ben gegaan in plaats van naar het westen. Er zijn maar 2 alternatieven: terug naar de zuidelijke route, of een stuk van de heenweg en dan zuidelijk van Nordhorn een weg richting Nederland te zoeken. Qua afstand maakt het allemaal niet veel uit. Via Nordhorn zelf is veel stad, dat moet ik zien te vermijden. Eerst maar eens naar Emsbüren en dan een richting zien te vinden.

 

Ik ga de brug over en kom weer in Emsbüren. Op de heenweg pakte ik maar een klein hoekje van de stad, nu moet ik er helemaal doorheen. Ook nu is de bewegwijzering niet optimaal en ik volg de route door het centrum. Het is net iets te noordelijk voor de officiële route, maar het komt uiteindelijk toch in Schüttorf uit. Tot mijn verrassing begint de weg nog in Emsbüren wat te stijgen en dat houdt nog anderhalve kilometer zo aan, een stijging van 30 meter. Niet veel, maar wel verrassend. Ik heb nooit geweten dat hier zo’n heuvel lag.

 

In Schüttorf is de route naar Bad Bentheim eenvoudig te vinden. Ik neem daarna nog een pauze voor wat boterhammen en concludeer dat ik circa 15 kilometer meer heb gefietst dan het plan was. Dat kost een half uur extra.

Na Bad Bentheim volgt Gildehaus en dat betekent afdalen tot in Nederland. Ik zet aan en kom nog tot een top van ongeveer 77 km/uur.

In Nederland ga ik nog even bij een tankstation aan om een fles Coca Cola te kopen. De liter sinas uit Duitsland is inmiddels op. Even later bel ik naar mijn schoonouders om te melden dat ik verwacht dat ik om half zes in Vriezenveen ben.

 

Ik neem de kleinere wegen via Beunigen en Rossum naar Weerselo en vandaar via Fleringen, door Tubbergen en Geesteren naar Vriezenveen. Ik ben er exact om half 6.

Het is nu wat klusjes doen en eten. Om half 8 vertrek ik weer voor de laatste 50 kilometer.

Ondanks de tegenwind en de inmiddels al ruim 200 kilometer die ik gefietst heb, kan ik de hele weg een kruissnelheid aanhouden van 36.

De terugweg gaat zonder bijzonderheden, of het moet zijn dat het tussen Rechteren en Wythmen heel licht wat regende. Als ik terug ben in Zwolle staan er 289 kilometer op de teller met een fietstijd van ruim acht en een half uur. Goed voor een gemiddelde van 33,8.

Bij een vergelijkbare rit eind juli vorig jaar (280 km Kwaliteitscontrole in Surhuisterveen) kwam ik tot een gemiddelde van net boven de 30. Toen met een niet goed functionerende linker vooras.