Zwolle – Praag

Toerclub Swolland

2 – 8 (10) augustus 2013

 

Rond de jaarwisseling stond dit evenement in ons clubblad. Het leek mij na eerdere club-uitjes wel weer eens een mooi doel om naar toe te werken. In eerste instantie wilde ik ook de terugweg per fiets doen, net als bij de trip naar Kopenhagen, maar de meer ingewikkelde route en vermoedelijk vele hoogtemeters doen me hier van afzien. Ook wil ik de Quest thuis laten en de trip met de racefiets doen. Ik zal zo meer bij de groep kunnen blijven. Veel hoogtemeters betekenen voor mij met de Quest: achterblijven op de hellingen en een inhaalrace in de afdalingen.

 

Vrijdag 2 augustus: dag 1; Zwolle – Tecklenburg; plan: 147 km, reëel: 102,31 km.

Het is redelijk vroeg opstaan om om half 9 startklaar te staan bij “De Vrolijkheid”. We gaan met 18 mensen richting Praag: 2 chauffeurs (Cor en Linda) van de bus en 16 fietsers 2 dames en 14 heren. Ook twee Swolland leden (Jan en Wim) gaan nog mee op de eerste kilometers. Zij zullen in de buurt van Hellendoorn afhaken.

Het doel is om in 7 dagen naar Praag te gaan in 925 kilometer. Aan het begin en het eind langs kanalen en rivieren. Daartussen over een golvend open Duits landschap.

 

De eerste dag belooft een warme te worden. Het KNMI heeft het over 34 tot 37 graden. Zelfs bij vertrek is het al warm. De eerste kilometers gaan meteen oostwaarts. We vinden na 10 kilometer het Overijssels kanaal en volgen dit zo’n 35 km tot Vroomshoop. Hier rechtsaf voor 15 km Kanaal Almelo-De Haandrik. De ongelijk liggende klinkers van deze weg voelen nu nog onwennig aan. We weten nog niet wat we later tegen zullen komen. Dit laatste kanaal gaat in Almelo over in het kanaal Almelo-Nordhorn. Dit kanaal volgen we ongeveer 40 kilometer tot na de grens met Duitsland.

Het is prettig dat er veel bomen staan aan de rand van dit kanaal want de zon brandt meedogenloos op de hoofden.

 

Eenmaal in Duitsland valt de beschutting weg en begin ik last van de warmte te krijgen. Het is inmiddels tegen de 40 graden en ik krijg een wegzakker op een kruispunt. Ik ben blij dat daarna de bus snel aan de kant van de weg staat voor de bevoorrading. Ik besluit om het vandaag hier bij te laten en de racefiets gaat in de bus. Ook ik neem plaats in de bus, net als Harry Schutjes die vergelijkbare problemen kent. Even later komt ook Harry Timmer ons vergezellen. Ook hij ondervindt last door de warmte.

 

In de avond laten we ons de halve liters gerstenat goed smaken.

 

Zaterdag 3 augustus: dag 2; Tecklenburg – Holzminden; plan: 140 km, reëel: 141,00 km.

Het regent als we de fietsen uit de bus laden. De weg naar de Jeugdherberg was steil en smal. De bus moest op een parkeerplaats blijven staan en om gesleep met fietsen te voorkomen hebben we deze bij aankomst in Tecklenburg in de bus gezet.

Als we vertrekken is het droog, maar voor de weg ook droog is duurt nog wel even. We gaan via Lienen, met een kasseistrook, naar Lengerich. Daar slaat aan het eind van de stad het noodlot toe. Schuin liggende spoorrails kunnen door Joke niet goed genomen worden en zij komt ten val. Naast en achter haar kunnen 4 anderen haar niet meer ontwijken en vallen ook.

Ik zie het allemaal voor me gebeuren, maar kan net op tijd remmen en de gevallenen vermijden. Gelukkig heeft iedereen een valhelm op en zo worden wat aanslagen op het hoofd gesmoord. Toch is er heel wat schade.

 

Joke is een tijdlang niet aanspreekbaar. Ze heeft de stoeprand geraakt en blijft even liggen. Gerhard, onze reisleider, is op zijn toch al geblesseerde schouder gevallen en heeft de elleboog open liggen. Verder hebben de drie andere gevallenen diverse wondjes. Jan blijkt later een gekneusde duim te hebben.

 

Met name omdat Joke een verminderd bewustzijn heeft wordt 112 gebeld en met 5 minuten is de ambulance ter plekke. Na een eerste observatie gaan Joke en Gerhard mee naar het ziekenhuis. Jan gaat ook mee ter begeleiding. Ook de bus gaat mee naar het ziekenhuis. Wij fietsen verder, maar zijn onder de indruk.

 

Het landschap is licht golvend met veel akkerbouw (graan). Tijdens de rit komt de bus weer bij ons. Gerhard heeft een mitella voor de schouder en een aantal hechtingen in de arm. Jan heeft een soort korset voor de duim en Joke is achtergebleven in het ziekenhuis. Het ziekenhuis wilde haar nog graag een dag houden ter observatie.

Jan kan de volgende dag weer fietsen, maar voor Gerhard zit het fietsen er op. Hij gaat nu alleen ter begeleiding mee.

 

Het parcours is licht heuvelachtig, maar tegen het einde komen wat langere klimmen. Ook begint het weer wat te regenen. Op een gegeven moment is er een kruispunt waar we officieel linksaf moeten gaan om daarna weer rechts af te slaan. Je kunt daar ook rechtdoor en komt dan ook weer op de route. Er wordt gekozen voor het kortere rechtdoor. Dat blijkt een discutabele keuze. Het asfalt stopt en wordt gravel met steenslag. Beide voorrijders (Bennie en Hennie) rijden tegelijk lek. Dat wordt banden wisselen en als we verder willen blijkt ook de band van Jeanette langzaam leeg gelopen te zijn. Een stevige klim volgt hierna en na een korte afdaling nog een steile klim maar daarna is het in de laatste kilometers alleen maar afdalen tot we bij de Jeugdherberg zijn. Deze zit in een monumentaal pand met toren aan de oever van de Weser. Holzminden zelf is wat uitgestorven, op het centrale plein na dat barstensvol zit. Ook het terras aan de oever van de Weser is in trek. Verder is er een interessante geuren-route rond en door het centrum gelegd.

 

Zondag 4 augustus: dag 3; Holzminden – Sondershausen; plan: 145 km, reëel: 151,40 km.

We zijn de stad nog niet uit of Jaap heeft al een lekke band te pakken. Als we verder willen gaan blijkt echter dat de gewisselde band al lek was en het ritueel van wisselen herhaalt zich weer. Verder blijven we die dag van lekke banden verschoond, ondanks de steeds vaker voorkomende kasseistroken in de plaatsjes doe we passeren.

Het is wel weer grotendeels mooi weer. Eerst fris met een buitje. De helft doet de regenjasjes aan en dan stopt de regen meteen weer. Toch even later weer een klein buitje. Dan kunnen de jasjes definitief uit en wordt het warm, zo rond de 30 graden. Het landschap is een voortzetting van de route van gisteren met eindeloze graanvelden. We vinden een mooi vrij liggend fietspad. Vermoedelijk een voormalige spoorlijn. De route gaat ten zuiden van de Harz naar de voormalige DDR.

 

Maandag 5 augustus: dag 4; Sondershausen – Bad Lausick; plan: 162 km, reëel: 168,95 km.

Vandaag de langste fietsdag en we staan wat vroeger op. Ook nu wordt het weer warm en broeierig, maar het blijft de hele dag droog. De route gaat over goede en rustige landwegen met af en toe een wat drukkere weg. Ook komen we af en toe in de plaatsjes voor kasseistroken te staan. Het landschap is zoals al dagen nog steeds gevuld met korenvelden.

Vandaag 1 keer een lekke band en weer is Jeanette de klos. Een steen op de weg was niet meer te vermijden.

Er wordt flink doorgefietst en zo zijn we toch op de normale tijd van 17 uur in de Jeugdherberg. Voor we er echter zijn is het nog sightseeing Bad Lausick met kort voor de Jeugdherberg nog 2 steile klimmen.

 

Dinsdag 6 augustus: dag 5; Bad Lausick - Dresden; plan: 96 km, reëel: 101,51 km.

De eerste helft van de route kenmerkt zich door een hele serie klimmen. Ook zijn er vele wegopbrekingen. Meestal is er wel een omleiding aangegeven, maar wij proberen er toch fietsend langs te komen. Dat lukt in de regel wel, maar toch moeten we een paar keer een stukje lopen. Voor de laatste 30 kilometer komen we in Meissen bij de Elbe. Hier pakken we het fietspad op dat langs deze rivier ligt. Grotendeels is het vrij liggend en in elk geval levert het een vlakke route op.

 

Kort voor aankomst in Dresden krijgen we nog een klein buitje over ons heen. Voor het fietsen niet hinderlijk, maar het opspattende water bevat veel klei en de fietsen en kleding worden behoorlijk vies.

 

’s Avonds bewijst Gerhard zijn grote vaardigheden, want naast fietser (even in ruste) en organisator blijkt hij ook als gids te kunnen fungeren en we krijgen een rondleiding van hem door de stad.

Het blijkt dat het centrum van Dresden in de 2e Wereldoorlog vrijwel geheel weggebombardeerd is, maar na de “Wende” in 1989/90 is de stad grotendeels in oorspronkelijke staat herbouwd.

Na afloop van de rondleiding breekt de bui die al lang dreigde helemaal los. We vinden een terras met parasols zodat we niet nat worden, maar als we terug gaan naar de Jeugdherberg worden we bij het zoeken van de juiste tramhaltes toch nog nat. Zo eindigt rond middernacht de langste en meest gevarieerde dag.

 

Woensdag 7 augustus: dag 6; Dresden – Usti Nad Labem; plan: 93,00 km, reëel: 96,24 km.

Vandaag verlaten we Duitsland en gaan we naar Tsjechië.

Het onweer van gisteren heeft geen verkoeling gebracht. Eerst wat bewolkt, maar al snel loopt de temperatuur op tot tegen de 35 graden in de middag. Gelukkig is het maar een korte etappe. Hoewel de liefhebbers na een zo goed als vlakke rit in een extra lusje nog de mogelijkheid krijgen voor wat hoogtemeters.

De route gaat verder langs de Elbe en is vlak. Eentonig is het echter niet want regelmatig zijn er weer wegopbrekingen en moeten we even naar de hoofdweg. Gerrit L krijgt hier nog een lekke band. Het zal de laatste van de rit naar Praag blijken.

Links en rechts van de Elbe lopen druk bereden spoorbanen. Veel goederentreinen gaan daar overheen. We passeren ook het Ertsgebergte. Een gebied dat ook wel de “Sächsiche Schweiz” genoemd. Een berggebied met veel mineralen en vroeger ook zilvermijnen.

 

Na 60 km passeren we de grens en zijn in Tsjechië. De kwaliteit van de wegen wordt vrijwel meteen ook een stuk minder. Je kunt zien dat er in oosten van Duitsland veel meer geld beschikbaar was.

 

Usti Nad Labem is een vrij grote stad, (Vertaling: Uitzicht over de Elbe). Toch is het er niet bruisend. We vinden een terras op een boulevard. Harry S wist dat “Pilsner Urquell” het beste bier was en dat smaakte ook prima.

 

Donderdag 8 augustus: dag 7; Usti Nad Labem – Praag; plan: 142 km, reëel: 145,19 km.

De laatste fietsdag. Hemelsbreed is het ruim 100 km naar Praag, maar om toch wat kilometers te maken is de route “toeristisch”. In de eerste kilometers volgen we nog de Elbe (of Labe zoals die in Tsjechië wordt genoemd).

Bij het eerst stopmoment waar we bij de bus komen doet zich nog een incident voor. De politie komt ons bezoeken en vindt dat de bus verkeerd staat geparkeerd. De bus staat op een groenstrook bij een kruispunt en de politie vindt dat dat een park(je) is en gaat hierover in discussie. De papieren worden gecontroleerd en ze doen vrij moeilijk. Uiteindelijk loopt het allemaal met een sisser af en volgt er geen bekeuring.

 

Gerhard heeft nog steeds veel last van zijn schouder en ziet erg op tegen het gehobbel in de bus. Nu we in de buurt van Praag komen ziet hij de mogelijkheid om met het vliegtuig terug te keren naar Nederland. De bus zal hem in de middag dan ook naar het vliegveld brengen. Joke neemt de organisatorische honneurs verder waar. Linda de eventuele financiële.

 

De route is qua wegdek vaak slecht te noemen. Veel gaten in de weg en slecht aangegeven. De laatste 50 kilometers ook nog flinke beklimmingen. Ook na het fotomoment in de stad Praag (1,2 miljoen inwoners) komt er nog een stevige klim naar het hotel. Het aantal hoogtemeters voor deze dag is met circa 1200 ook het hoogste van de hele trip.

 

In de avond hebben we een rondrit met gids door de stad (in de bus). Indrukwekkend is vooral het sportcomplex met een stadion voor 260000 toeschouwers. Het schijnt 1 maal uitverkocht te zijn geweest voor een concert van Michael Jackson.

 

Het slapen in het hotel, waar we twee nachten blijven, gaat prima.

 

Vrijdag en zaterdag, 9 en 10 augustus: dag 8: toeristisch Praag en dag 9: terug naar Zwolle.

Na een week met elke dag fietsen, nu relatieve rust. Op vrijdag krijgen we van onze gids een rondleiding door Praag. Het is een interessante stad met een rijke historie.

Zaterdag vertrekken we al vroeg met de bus richting Nederland. We zijn rond 17 uur weer bij het vertrekpunt in Zwolle waar we worden opgewacht door familie en bekenden.