De Historie van PBP


1891 In de eerste lange wielerrace, de 600 km Bordeaux-Parijs, namen Britten onverwachts de eerste drie plaatsen in, door te finishen zonder onderweg te rusten. GP Mills was winnaar binnen 27 uur. Het evenement maakte een grote indruk op het Franse publiek.

Later dat jaar ging Pierre Giffard de 1200 km Parijs-Brest-Parijs promoten, om het praktische gebruik van de fiets aan te tonen. Fietsen werden bij de start verzegeld om te verzekeren dat de rijders steeds dezelfde fiets zouden gebruiken. Er mochten geen buitenlanders mee doen.

207 rijders vertrokken op 7 september. Hierbij waren 10 driewielers en 2 tandems. Ook ene M. Duval deed mee, van hem werd beweerd dat hij de enige was die tot dan toe PBP gereden had. .
Zowel amateurs als profs namen deel. De profs met bagagehulp en 10 gangmakers.

Charles Terront won. Hij finishte, zonder te slapen, in 71 uur 22 min. In totaal waren er 99 finishers, die soms dagen later arriveerden en onderweg in herbergen overnacht hadden.

In de volgende jaren werd Bordeaux-Parijs jaarlijks gehouden en nieuwe wedstrijden als: Ninne-Berlijn, Luik-Bastenaken-Luik, Rennes-Brest, Spa-Bastogne-Spa, Geneve-Bern, Milaan-Turijn, Parijs-Besancon, Lyon-Parijs-Lyon and Parijs-Roubaix vonden plaats.


1901 Henri Desgranges deelt de inschrijvers op in “coureurs de vitesse” (wedstrijd rijders / professionals) en “touristes routiers” (wielertoeristen). Ook zijn er prijzen te verdienen: Resp. 10000 en 2000 Frank voor de snelste in de eerste of de tweede categorie. Op 16 augustus vertrokken 42 profs en even later de toeristen. Garin won in 52 uur en 11 min. De snelste toerist was terug in 62 uur 26 min.

72 toeristen volbrachten de tocht, inclusief de 65 jarige Rousset die er uiteindelijk 202 uur over deed.

 

PBP werd nu eens in de 10 jaar gehouden. Profs konden niet goed genoeg trainen voor de lengte van PBP en Henri Desgranges introduceert met de Tour de France voor het eerst etappes. De Tour verdringt PBP als belangrijkste koers in het jaar.

1911 De regels worden verder aangescherpt. Assistentie tussen de controles en het inzetten van tempomakers wordt verboden. De profs wijzigen hun tactiek en blijven bij elkaar tot Brest.

13 profs en 120 toeristen namen deel. Georget had de snelste tijd met 50:13, De eerste toerist (Heusghen) werd gediskwalificeerd vanwege het verlaten van de route en het ontvangen van help. Ringeval en Garin (winnaar in 1901 bij de profs) waren nu de snelste toeristen.

1921 Op 2 september startten 43 profs and 63 toeristen. Het aantal controlepunten werd uitgebreid en Mottiat won in 55:07. Op de achtste plaats was al de eerste toerist: Ernest Paul, in 1911 nog prof, met een tijd van 62 uur.

 

1931 28 Profs en meer dan 100 toeristen startten. Voor het eerst werd voor toeristen een tijdslimiet ingesteld: 96 uur. Ook kwam er onderscheid tussen de vrije categorie (Randonneurs) waarvoor de organisatie lag bij de Audax Club Parisien en Audax rijders onder de Union des Audax Cyclistes Parisiens.

De Australiër Hubert Oppermann won in 43:23 en de eerste Randonneurs waren Tranchant, Cottard en Ruard met een tijd van 68:30. Vier vrouwen finishten op gemengde tandems (Danis, Pitard, Gorgeon en Du Bois). Mile Vassard werd de eerste vrouw die solo PBP completeerde. De Pitards zouden in 1948 en 1951 ook deel nemen.

1948 en 1951,

1948: 52 profs startten, maar slechts 11 haalden de finish. Hendrickx (Belg) won in een tijd van 41:36.

In 1951 deden slechts 41 profs in 10 teams mee en Diot won in 38:55, een nieuwe recordtijd. Ook nu finishten er slechts 11. De Nederlander Henk Faanhof (prof van 1950-1955) stond wel op de startlijst, maar krijgt in de einduitslag de vermelding “forfait” hetgeen vermoedelijk betekent dat hij niet van start is gegaan.

Toeristen worden nu Randonneurs genoemd en de eerste Randonneurs die de finish haalden waren Coutelier en Chetiveau in een kleine 48 uur.

 

1956 en 1961 Het evenement was in 1956 en 1961 nog wel op de professionele kalender gezet, maar afgelast wegens te geringe belangstelling. Voor de Randonneurs ging het wel door en Baumann was in 1956 het snelst met 52:19 en Fouace in 1961 met 49:15.

Voor het eerst doen Nederlanders mee. In 1956 weet Leo van Batenburg als eerste Nederlander de finish te bereiken in 74:08. Na hem komen nog 11 andere Nederlanders succesvol aan de finish.

In een Engels commentaar wordt gesproken van: "The weather was awful". Erg slecht weer dus. Het uitvalpercentage was met bijna 30% ook erg hoog.

Het is niet bekend of de Nederlanders aan de Randonneur of aan de Audax versie hebben deelgenomen. Ook is het niet bekend of er onder de uitvallers ook Nederlanders zijn.

 

In 1961 slechts 1 Nederlander aan de finish: Ben van Kasteren. Hij zette wel een erg scherpe tijd neer van 58:47. Een tijd die pas in 1995 verbeterd zou worden. Ook nu wordt gesproken van slecht weer, echter niet zo slecht als in 1956. Toch weer bijna 30% uitval.

 

1966. In 1966 was de Brit Barry Parslow de eerste Randonneur met een trike (driewieler). De snelste tijd was toen met 44:21 voor Demilly en Macaudiere. De maximale tijd werd teruggebracht naar 90 uur.

Geen Nederlandse deelnemers die de eindstreep halen.

1971 Het was de laatste keer dat Audax rijders en Randonneurs samen startten.

De 330 Audax rijders waren verdeeld over 17 groepen met een vast tempo en vast overnachtingplaatsen.

Zij startten 4 dagen eerder dan de 328 Randonneurs op 2 september om 04.00 uur. Alle Audax rijders wisten binnen de 90 uur te finishen.

Bij de Randonneurs was de massale start op 6 september om 16.00 uur.

Zeven Randonneurs hadden even te voren met de Audax ook mee gedaan en van hen deed Plaine de tweede rit in 55:42.

Het gedeelte naar Brest werd in een recordtijd verreden, (20:26) door Bonny. De eerste die terug was, was de Belg Herman de Munck in 42:39. De eerste vrouw was Simone Astie in 79:38.

Vier Nederlanders finishten kort na elkaar na ruim 76 uur.

Het weer wordt als “goed” bestempeld.


1975 Het evenement voor Randonneurs wordt nu elke 4 jaar georganiseerd. De Audax versie blijft om de 5 jaar. Het was nu voor het eerst dat er een kwalificatie vereist was. Deze bestond uit het afleggen van twee “Brevetten” van 600 km. Twee deelnemers verongelukten onderweg, hetgeen de reden werd om voor PBP voor het laatst van grote doorgaande wegen gebruik te laten maken.

Er waren 714 starters. Als eerste waren De Munck en de Fransen Cohen and Truchi weer terug in 43:27.

21 deelnemers wisten binnen 50 uur terug te zijn. Eerste vrouwen waren Chantal de la Cruz and Nicole Chabriand
met een tijd van 57 uur.

Dit maal wisten 5 Nederlanders de rit te volbrengen.

1979 De kwalificatie werd een volledige Brevetten serie, zoals we die nog steeds kennen. De Superrandonneur met Brevetten van 200, 300, 400 en 600 km. 1766 deelnemers kwamen aan de start en de groep voor 90 uur startte om 04.00 uur. 1573 deelnemers kwamen aan de finish. De eerste waren Piguet en Baleydier met minder dan 45 uur.

Geen Nederlanders aan de finish.

1983 Een jubileum editie voor 10 maal PBP voor Randonneurs

2106 deelnemers en 1903 finishers. De Brit Paul Castle wist PBP succesvol af te leggen, maar stierf kort na de finish bij een aanrijding, terwijl hij terug fietste naar de kust.

Als eerste terug waren de Belg Herman de Munck en de Fransman Bernard Piguet met een tijd onder de 44 uur.

Eerste vrouw was de Amerikaanse Sue Notorangelo, in een nieuwe recordtijd voor vrouwen: 54:40.

Er deden deelnemers uit 15 landen mee. Onder hen 2 Nederlanders. Ze finishen beiden in 80 uur. Robert LeDuc is eerste Nederlander die de rit voor de tweede maal volbrengt.

1987 2957 deelnemers en 2117 die binnen de gestelde tijd terug waren. Als eerste was de Amerikaan Scott Dickson terug in een tijd van iets meer dan 44 uur.

Het aantal Nederlanders neemt toe en 15 weten de finish te bereiken.

1991 100 jaar PBP. Een record aantal deelnemers van 3281. 2611 voldeden aan de gestelde limieten. De nieuwe startplek was St Quentin-en Yvelines, ten zuidwesten van Parijs. Het hoge uitval percentage van ruim 20% baarde zorgen. Er waren nu 3 mogelijkheden om te starten: om 20.00 uur voor de deelnemers die een snelle tijd wilden neerzetten. Zij hadden 80 uur de tijd. Om 22.00 uur start de meerderheid met een tijdslimiet van 90 uur. De volgende ochtend kon ook gestart worden, maar dan was de maximale tijd 84 uur.

Ook was er voor het eerst een Proloog door de startomgeving.

Nicole Chabriand uit Frankrijk was (net als in 1971) als eerste vrouw terug in 59:43.

Bij de mannen was het weer Scott Dickson, nu in 43:42.

55 Nederlanders namen deel en voor het eerst is ook bekend welke en hoeveel uitvallers er zijn. 46 weten er te finishen en 8 vallen er uit. Voor het eerst weet ook een Nederlandse vrouw (Mieke van de Burg) te finishen (in 80:15). 1 Nederlander schreef zich wel in, maar kwam niet aan de start.

 
1995 De 13e editie. Minder deelnemers dan de vorige editie, maar wel een hoger percentage buitenlanders.

Een reglementswijziging zorgde er voor dat triatlon sturen verboden werden, spatborden daarentegen waren niet langer verplicht.

Een groep van 9 mannen kwam als eerste terug in St. Quentin en Yvelines, waaronder ook weer Scott Dickson. Met hem nog een Amerikaan, een Spanjaard en 6 Fransen. De groep zorgde voor een Randonneurs record met een tijd van 43:20.

Het record voor vrouwen werd verpulverd door Brigitte Kerlouet. Zij finishte in een tijd van 44:14 als lid van een tweede groep, samen met nog 10 mannen. In deze groep zaten onder andere nog 3 Kerlouet’s.

66 Nederlandse inschrijvingen en starters, waarvan er 57 de eindstreep halen. Ber Heijn weet de snelste Nederlandse tijd te verbeteren tot 57:37.

 
1999 Een record aantal van 3573 deelnemers uit 28 landen. Een op de zes deelnemers viel echter onderweg uit. Omdat onderweg een aantal wegomleggingen aanwezig waren werd de maximale tijd verhoogd naar 92 uur. De afstand lag op ongeveer 1250 kilometer.

De Fransen Deplay en Bocquet waren als eerste terug in 44:22. Eerste vrouw was de Amerikaanse Melinda Lyon in ruim 53 uur. Bij de tandems werd een nieuw record genoteerd in 46:23.

Maar liefst 82 Nederlanders schreven zich in. Slechts 59 succesvol aan de finish. Veel (17) uitvallers en niet starters (6). Anco de Jong verbetert het Nederlands record tot 50 uur en 3 minuten. Joop van Beek zet een veteranenrecord (leeftijd 50+) neer van 56:04.

Wilma Vissers is de 2e Nederlandse die de eindstreep haalt. Haar eindtijd is 76:42, waarmee ze 3½ uur sneller is dan Mieke, 8 jaar eerder. De tweede Nederlandse deelneemster Yvana van der Hork moet onderweg opgeven.


2003 Weer meer deelnemers: 4185 inschrijvingen en 4069 starts. 15% valt uit zodat 3457 deelnemers succesvol de eindstreep halen.

De snelste deelnemers, een groep van ongeveer 15 personen, krijgt een straftijd van 2 uur. De groep zou onreglementair zijn begeleid. Dit zorgt voor veel discussie en het resultaat is dat er geen officiële ranglijst wordt samengesteld. De tijd zonder straf zou de snelste geweest zijn in de toerhistorie: 42:20.

Snelste vrouw is weer Melinda Lyon in 54:48.

Bij de Nederlanders verbetert Anco de Jong zijn snelste tijd tot 46:05.

65 Nederlanders hadden zich ingeschreven, waarvan er 64 gestart zijn. 6 moesten er opgeven, waarbij nog vermeldenswaard is dat Lei Wolters pas op de allerlaatste controlepost in Nogent le Roi moest opgeven vanwege onwillige spieren. Sybren Zandstra weet als eerste (en voorlopig enige) Nederlander 5 maal succesvol aan de eindstreep te komen.

De enige Nederlandse deelneemster, Yvana van der Hork moet net als in 1999 weer opgeven.


2007 Het wordt eentonig, maar weer zijn er meer deelnemers: er wordt een limiet gesteld van 5000 deelnemers. Ook deelname aan de 90-uursgroep wordt gelimiteerd tot 3000 deelnemers. Toch zijn er 5312 inschrijvingen en 5160 starts. De deelnemers komen uit maar liefst 45 landen.

Tijdens de rit is het weer ronduit slecht te noemen. Vooral bij de 90-uursgroep is het weer uitgesproken regenachtig met lage temperaturen (15 – 18 graden). Ook is er vrij veel wind. Van de deelnemers valt 27% uit en 2,5% komt te laat aan. In totaal 3604 deelnemers halen succesvol de eindstreep.

 

Een groep van 9 fietsers weet als eerste weer terug te zijn in St.Quentin. Onder hen ook Anco de Jong. In deze groep bevindt zich Michel Mingant die (miraculeus) vanuit de tweede startgroep de sprong heeft kunnen maken naar de eerste. Hij heeft zo een tijd die 15 minuten (44 uur 33) minder is dan de overige 8, die 44 uur 48 nodig hadden. Snelste vrouw is Christiane Thibault in 54 uur 14.

 

De Nederlanders doen goed mee bij de snelste tijden: Anco de Jong verbetert zijn eigen (NL)record en ook Maarten Klijnstra (50 uur 20) en Hans Wessels en Ymte Sijbrandij (beide met 53 uur 05) zijn snel. De laatste 2 beide in een Velomobiel (Quest). Opmerkelijk hierbij is dat Ymte zowel de heen- als terugreis naar Nederland fietsend heeft afgelegd.

Bij de Nederlandse dames 3 deelneemsters, die alle 3 weten te finishen. Mini Kalivianakis en Christa de Bruin finishen samen en als snelste Nederlandse dames ooit. Ruim 10 uur sneller dan Wilma Vissers in 1999. Eindtijd: 66 uur 28 minuten, waarbij Christa net iets later gestempeld heeft en officieel een minuutje meer nodig had.

 

Sybren Zandstra doet voor de 6e maal mee, maar ondervindt tegenslag en besluit te stoppen. Peter Blouw, Harry Tuinhof en Leo Förster voegen zich bij hem met 5 maal een succesvolle PBP.


2011 Om de groei van het aantal deelnemers in de hand te kunnen houden worden meer regels bedacht. Zo is er een landencontingent op basis van het aantal deelnemers aan brevetten, is er een gedifferentieerde inschrijving en worden er meer starttijden mogelijk. Het doet vooraf allemaal veel stof opwaaien, maar het uiteindelijke resultaat is dat er met goed 5000 inschrijvingen ruim 100 minder aanmeldingen zijn dan in 2007.

De eerste starters doen dat aan het eind van een zomerse dag, maar er is onweer op komst. In tegenstelling tot in 2007 hebben nu de latere starters er meer last van. De 84-uurs starters krijgen te maken met het onweer dat met hen mee gaat. Sommigen zitten 10 uur of langer in de bui. Het aantal uitvallers in deze categorie is dan ook hoog. In totaal weten ruim 4000 deelnemers op tijd te finishen. Ongeveer 100 raken door het slechte weer te ver achterop en komen te laat over de finish. Onderweg stoppen 900 deelnemers en 200 deelnemers komen niet aan de start.

De laatste deelnemer komt na ruim 113 uur over de finish.

Een groep van 4 Fransen is terug in 44 uur 14 (hoewel een van de vier 44 uur 13 als resultaat krijgt).

 

Van de Nederlanders is Robert Carlier het snelst. Sybren Zandstra doet voor de 7e keer mee en weet voor de 6e maal op tijd over de finish te komen. Ook Harrie Tuinhof en Leo Förster maken de 6 vol.

Er gaat slechts 1 Nederlandse dame van start. Dorothee Lammerts fietst PBP samen met haar echtgenoot op een tandem. Helaas moeten ze onderweg opgeven.

 

2015 het aantal deelnemers groeit stevig naar ruim 6000, maar de organisatie spreidt de starters meer. Hierdoor wordt vooral de capaciteit van de controles beter benut. Ook worden extra slaapmogelijkheden gecreëerd rond km 500/700.

 

De start- en finishlocatie in St. Quentin en Yvelines verandert. Niet meer in het Gymnase des Droites, maar in het nieuwe complex van het Velodrome National. Als locatie mooi, maar qua sfeer valt het tegen. Finishers komen langs een sluipweggetje vrij anoniem aan.

 

De Duitser Björn Lenhard komt als eerste terug in 42:26. Snelste tijd voor en Randonneur ooit. Hij laat een groep van 14 deelnemers, geformeerd uit de 1e en 2e startgroep, achter zich. Eerste dame is Ann Rasmussen uit de USA op een tandem in 51:48.

De Fransman Yves Michel komt bij een val om het leven.

Het weer is wisselvallig en er zijn veel uitvallers (1113). Samen de niet-starters (3%) en 144 deelnemers die te laat finishen levert dit een finishpercentage op van ruim 76%. Opvallend lage finish-percentages (<50%) voor diverse Aziatische landen.

 

Het Nederlandse contingent is met 62 deelnemers duidelijk minder dan de laatste keren. Het groeiende aanbod van 1200+ tochten is waarschijnlijk de reden. Snelste Nederlander is nu Ymte Sijbrandij in 51:34.

Er doen 2 Nederlandse dames mee waarvan de in Frankrijk wonende Annemiek Stegehuis met 56:55 het snelst is. Ze verpulvert de snelste NL-damestijd met ruim 10 uur. Slechts 3 andere dames waren sneller.

 

Harrie Tuinhof volbrengt de 1200 km voor de 7e keer in de goede tijd van 75;05. De poging van Leo Förster om ook voor de 7e keer de finish te halen mislukt.